Als uw debiteur ook na aanmaningen en sommaties niet betaalt, is het mogelijk een gerechtelijke procedure op te starten. Hieronder vindt u een uitleg over hoe dat in zijn werk gaat.

Dagvaarding
De incassoprocedure begint met een dagvaarding. Een dagvaarding is een officieel document waarin uw debiteur (in het juridisch jargon ‘gedaagde’ genoemd) kan zien wat de eis is en op welk moment hij zich voor de rechter moet verantwoorden. De dagvaarding moet door een deurwaarder aan de gedaagde worden uitgereikt.

Conclusie van antwoord 
In de dagvaarding staat een datum genoemd (de ‘roldatum’ of ‘zittingsdatum’) waarop de gedaagde uiterlijk moet reageren op de dagvaarding. De gedaagde kan dit meteen doen, maar hij mag ook uitstel vragen. De reactie van de gedaagde op de dagvaarding noemt men de ‘conclusie van antwoord’. In de conclusie van antwoord kan de gedaagde zijn verweer (verdediging) op de vordering naar voren brengen. De gedaagde kan dit mondeling op de zitting doen. Als de gedaagde mondeling verweer voert, dan wordt het verweer officieel schriftelijk vastgelegd in een proces-verbaal, waarvan de eiser een afschrift ontvangt.
In de praktijk komt het echter vaker voor dat de conclusie van antwoord schriftelijk wordt ingediend. Het gaat dan dus om een schriftelijke reactie van de gedaagde op de vordering zoals die in de dagvaarding omschreven staat. Het kan zijn dat de gedaagde vindt dat hij ook iets van u te vorderen heeft. Dit wordt een ‘eis in reconventie’ genoemd. De rechter doet dan in één zaak uitspraak in beide geschillen.

Verstekvonnis 
Als een gedaagde niet komt opdagen en ook niet schriftelijk reageert, zal de rechter binnen een bepaalde termijn een verstekvonnis wijzen. In het verstekvonnis zal de rechter hoogstwaarschijnlijk de eis toewijzen. Tot aan het moment van de uitspraak van het verstekvonnis kan de gedaagde alsnog besluiten te reageren op de dagvaarding. Dit wordt het ‘zuiveren van het verstek’ genoemd. De procedure zal dan toch voortgezet worden. Ook is het mogelijk dat de gedaagde ‘verzet instelt’ tegen het verstekvonnis. De gedaagde partij moet dan een verzetsdagvaarding bij de eiser uit laten brengen door de deurwaarder. Deze dagvaarding wordt gezien als de conclusie van antwoord en de procedure wordt dan ook voortgezet.

Conclusie van repliek / conclusie van dupliek / comparitie van partijen
Als de gedaagde een conclusie van antwoord heeft genomen (anders gezegd: als hij schriftelijk of mondeling heeft gereageerd), dan kan de procedure op een van onderstaande wijzen worden voortgezet. De rechter bepaalt welke.
Er volgt een schriftelijke voortzetting van de procedure. U mag als eiser weer schriftelijk reageren op de conclusie van antwoord. Deze reactie heet de ‘conclusie van repliek’. Daarna mag de gedaagde ook nog een keer schriftelijk reageren. Dit noemt men de ‘conclusie van dupliek’. De rechter zal deze stukken bestuderen en laten weten of hij daarmee voldoende informatie over de zaak heeft om een vonnis te wijzen of dat hij beide partijen toch nog bij zich roept om de zaak toe te lichten. 
Er volgt een ‘comparitie van partijen’. Dat is een zitting waarbij beide partijen moeten verschijnen om nadere inlichtingen over de zaak te geven en om te proberen tot een schikking te komen.Als partijen een schikking overeenkomen, dan wordt dit vastgelegd in een proces-verbaal. Als de gemaakte afspraken door een van beide partijen niet wordt nagekomen, dan heeft het proces-verbaal dezelfde werking (hetzelfde gewicht) als een vonnis. Wordt er geen schikking getroffen, dan zal de rechter een vonnis wijzen. In veel gevallen zal dit een eindvonnis (een definitief eindoordeel) zijn, maar ook een tussenvonnis is mogelijk. In een tussenvonnis kan bijvoorbeeld de rechter de opdracht geven om extra bewijs te leveren. Na uitvoering van de bewijsopdracht zal de rechter alsnog een eindvonnis wijzen.

Eindvonnis
Aan het eind van een procedure doet de rechter uitspraak. Deze uitspraak wordt vastgelegd in een eindvonnis. Het vonnis wordt schriftelijk aan beide partijen toegezonden, zodat u hiervoor niet opnieuw naar de rechtbank hoeft te komen.

Hoger beroep
Mocht één van de partijen het niet eens zijn met het eindvonnis, dan kan die partij hoger beroep instellen bij het Hof tegen de beslissing van de rechter. Hoger beroep is echter alleen mogelijk tegen een vordering hoger dan € 1.750,-. Hoger beroep dient te worden ingesteld binnen drie maanden nadat de rechter het eindvonnis heeft uitgesproken. Het hoger beroep dient volgens de wet behandeld te worden door een advocaat.

 

Als een vordering in een procedure niet hoger is dan € 25.000,- bent u niet verplicht een advocaat in te schakelen. U kunt proberen deze procedure zelf te voeren, maar meestal is het verstandig om hiervoor toch een specialist in te schakelen. De juristen van BVCM staan voor u klaar om de procedure tot een goed einde te brengen.
 
 

Nadat de rechter een eindvonnis heeft uitgesproken, moet de verliezende partij zo snel mogelijk voldoen aan wat er in het vonnis is bepaald. Mocht de verliezende partij hier niet aan voldoen, zal het vonnis worden doorgestuurd naar de deurwaarder. De deurwaarder kan ervoor zorgen dat de verliezende partij doet wat de rechter heeft beslist. De deurwaarder kan hiervoor gebruikmaken van diverse middelen, zoals beslaglegging op loon en (on)roerende zaken.
De kosten van de deurwaarder worden zoveel mogelijk op de gedaagde verhaald. Biedt de gedaagde geen verhaal (dus heeft hij geen of weinig inkomsten, geen waardevolle bezittingen, zit hij in de schuldsanering of is hij intussen failliet verklaard) dan komen de proces- en deurwaarderskosten voor rekening van de eiser. Ook na een eindvonnis kan het helaas dus nog enige tijd duren voordat u uw geld ontvangt.

 

De duur van een procedure is vooraf moeilijk in te schatten en is afhankelijk van diverse factoren. Zo zal een complexe zaak meer tijd in beslag nemen dan een procedure waarin de gedaagde partij niet reageert op de dagvaarding.
 

Het antwoord daarop is ‘nee’. Het is een hardnekkig misverstand dat de winnende partij de daadwerkelijk gemaakte proceskosten volledig bij de verliezende partij kan neerleggen. In Nederland krijgt de winnende partij slechts een deel van de door hem gemaakte proceskosten toegewezen en kan alleen dat deel op de verliezende partij proberen te verhalen.
De proceskosten bestaan meestal uit het griffierecht van de rechtbank, de deurwaarderskosten en een tegemoetkoming in de kosten van uw jurist (of advocaat). Het bedrag dat de rechter zal toewijzen, is afhankelijk van het soort zaak, het aantal proceshandelingen en het gerecht waar de zaak dient. De proceskosten worden vastgesteld aan de hand van een ‘forfaitair systeem’. Die bedragen zijn vrijwel altijd (veel) lager dan de daadwerkelijke door u gemaakte kosten.
 
Verder komt het regelmatig voor dat de rechter oordeelt dat iedere partij de eigen kosten moet dragen. Ook bij het treffen van schikkingen is dat gebruikelijk.
 

Het vonnis is gewezen, maar de deurwaarder is er niet in geslaagd de vordering te incasseren omdat uw debiteur op dat moment bijvoorbeeld verdwenen is of geen verhaal biedt (niet kan betalen).

Gelukkig blijft een vonnis 20 jaar na de dag van de uitspraak geldig. De situatie van uw debiteur kan gedurende die jaren uiteraard veranderen. BVCM biedt daarom voor dit soort zaken de zogenoemde bewaarservice aan. De zaak wordt dan bewaakt en uitgevoerd op het moment dat uw debiteur weer opduikt, een baan heeft, een auto koopt et cetera. Door deze service krijgt uw niet-geïncasseerde zaak een tweede kans en weet u zeker dat er op uw debiteur – waar u al zoveel geld aan kwijt bent – nog jarenlang druk wordt uitgeoefend om te betalen.