Vertrouwen en technologie, we hebben het er al eens over gehad
Vorig jaar heb ik het al eens over vertrouwen gehad in de blogserie voor BVCM. In deze blog ging het over de ‘mismatch’ tussen technische mogelijkheden en het wantrouwen dat mensen bezig houdt. Dit wantrouwen is met name aangewakkerd door zelfbenoemde goeroes en/of deskundigen, maar die vallen langzaam door de spreekwoordelijke mand.

De realiteit blijkt weerbarstiger en zowel BigData, Blockchain, Artificial Intelligence, als Robotics (of RPA) hebben de voorgespiegelde resultaten nog niet gehaald. Sterker, berichtgeving over de wereldproblematiek zoals honger, armoede en aanstormende (economische) crisissen zijn nog niet uit de media verdwenen.
 
Voor, het niet uitkomen van deze voorspellingen en weerspiegelingen, zijn in alle gevallen oorzaken aan te wijzen, maar er is ook een interessant ander fenomeen aan de hand. Wat ik eerder heb beschreven als het fenomeen ‘adaptie vanuit domein’ begint nu steeds meer gestalte te krijgen. Mensen die vanuit hun sociale omgeving geven steeds meer vertrouwen op technologie bijvoorbeeld in de vorm van apps, websites, platforms en daar simpelweg gebruik van te maken. Wie had tien jaar geleden kunnen bedenken dat wij volslagen vreemden in ons huis zouden toelaten zonder dat we hen ooit hebben gezien? Met bijvoorbeeld een Airbnb doen we dit toch echt.
 
Dus we begrijpen nagenoeg niets van de technologie, maar omarmen het steeds meer en vaker. Dit is te verklaren door twee oorzaken:
  1. Techniek vertoont voorspelbaar gedrag. Wanneer je op een bestelknop drukt dan weet je wat er gaat gebeuren en vertrouwen we dus hierop. Dit in tegenstelling tot mensen. Die komen te laat op een afspraak, zijn ziek of hebben last van stemmingswisselingen.
  2. De tweede oorzaak waarom we o.a. apps, websites en dus techniek omarmen en vertrouwen, zijn de intenties die achter een contactmoment zitten. We beschouwen al deze gebruikersmiddelen als machines, technische hulpmiddelen en hebben (in ons systeem) geen verkeerde intenties.De recente uitglijders van grote corporate bedrijven, de overheid (Belastingdienst) en de normstelling ten aanzien van stikstof, banken met laks kredietbeleid, etc. zijn in veel gevallen logisch verklaarbaar. Namelijk, vanuit hun adaptieniveau ten aanzien van technologie: ze kunnen steeds slechter bijhouden wat er veranderd in de wereld. Daarnaast heeft men een denk- en handelspatroon van vele decennia geleden en hanteert een uitermate traag besluitvormingsproces. Men ziet niet dat de enige constante de verandering is die op een heel andere schaal plaats vindt dan men naar de wereld kijkt.
 
In credit management hebben we hier toch een natuurlijk voordeel? De kern van het vak is vertrouwen of het ontbreken daarvan, in de relatie tussen klanten, debiteuren en achterstallige facturen. Hiervoor is bijvoorbeeld de techniek in te zetten om beter in te schatten waar we als eerste aan moeten werken om de vertrouwensrelatie te herstellen. De grote vraag blijft echter: hoe richten we onze eigen vertrouwenstoets in?
 
Meer weten over de mogelijkheden van data analyse of een keer een (data)intelligente omgeving bekijken? Neem contact op met BVCM of direct met Igor Wortel via igor@phalanxes.eu of +31 614 245 649
  • 23 March 2020
  • Igor Wortel
  • BVCM